Archiwa kategorii: HISTORIA WNĘTRZ I MEBLI

Wnętrza i meble – Grecja klasyczna

Dawno już nie pisałam o historii wnętrz i mebli; jakoś tyle się ostatnio działo…

Nadrabiam więc zaległości i dziś trochę o Grecji; tej klasycznej i z nawiązaniem do tego jak można urządzić wnętrze w stylu greckim jakby ktoś chciał ;).

Domy w Atenach okresu klasycznego były najczęściej bardzo skromne, jedno- lub dwupiętrowe. Budulcem była suszona cegła, czasem ociosane kamienne bloki, które pokrywano tynkiem lub stiukiem i bielono.

W greckich domach pomieszczenia były usytuowane wokół centralnego dziedzińca.

dom grecki

źródło: www. edukator.pl

Plany domów różniły się w zależności od upodobań poszczególnych rodzin, a zasadniczą cechą domu ateńskiego było wyraźne rozdzielenie pomieszczeń męskich i tych, w których żyły kobiety. Pomieszczenie dla mężczyzn umieszczone było zazwyczaj blisko wejścia. Pan domu przyjmował tam przyjaciół. Dalej znajdował się otwarty dziedziniec, otoczony przez pokój rodzinny, później były sypialnie, gdzie przebywały głównie kobiety i dzieci.
Bardziej zamożne rodziny ateńskie budowały na ogół mieszkania z dwoma dziedzińcami, przeznaczając na pomieszczenia dla mężczyzn pokoje przy dziedzińcu bliższym ulicy, kobietom zaś izby wychodzące na dziedziniec wewnętrzny. Jeżeli nad pomieszczeniami przy pierwszym i drugim dziedzińcu wznosiły się inne pokoje, zwykle przeznaczano je dla niewolników.  

W epoce klasycznej Grecy nie przywiązywali zbytniej wagi do stanu wyposażenia domu. Mężczyźni spędzali większość czasu poza domem na rynkach, w halach i poświęcali się sprawom publicznym. Kobiety przebywały z niewolnikami w domach i prawie nie pokazywały się publicznie. Z tego też powodu domy mieszkalne miały niewielkie znaczenie towarzyskie. 

Wnętrza domów greckich zdobione były malowidłami i tkaninami ściennymi. Podłogi wykonane były najczęściej z mozaiki; później wyłożone dywanami.

Meble greckie nie zachowały się, jednak dość dokładne wyobrażenie o greckich meblach możemy uzyskać na podstawie przedstawień na płaskorzeźbach i malarstwa wazowego. Budowano je z drewna, marmuru, kamienia. Liczba mebli w greckim domu była niewielka. Prawie nie potrzebowano szaf (głównie ze względu na ciepły klimat).  W późniejszym okresie Grecy spożywali posiłki na leżąco, na leżankach zwanych kline.

Grecja-loze-1

źródło: www.meble.swarzedz.pl

Do wyposażenia wnętrz należały meble do siedzenia i stoły, skrzynie, kredensy i półki zbliżone wyglądem do dzisiejszych regałów.

Charakterystyczne krzesła greckie to klismos (na zdjęciach poniżej) i thronos.

Klismos 2

źródło: http://design-milk.com

Technologia wyrobu mebli poszła bardzo do przodu. Grecy znali już konstrukcję ramowo – płaszczyznową, gięcie drewna przy zastosowaniu pary oraz początki techniki fornirowania (oklejania powierzchni mebla cienkimi arkuszami drewna) i intarsji (intarsja to technika zdobnicza polegająca wykładaniu powierzchni przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna. Wstawki umieszcza się w miejscach usuniętych fragmentów z powierzchni przedmiotu).

A z czym nam się obecnie kojarzy dom grecki? Oczywiście z kolorami niebieskim (kobaltowym) i białym. W pomieszczeniach powinny królować nieregularne schodki, łuki, antresole.  Na podłodze z mozaiki wielkie terakotowe donice z oleandrami, geranium, pelargonią lub opuncją.  Meble powinny mieć oszczędny kształ. Charakterystyczne dodatki to ręcznie robiona i bogato zdobiona ceramika, liczne dzbany i wazy.

W Grecji nie byłam, nie widziałam, także zdjęć – takich biało-niebieskich nie będzie ;).

 

Bibliografia:

John Pile „Historia wnętrz”

Gyula Kaesz „Meble stylowe”

Sigrid Hinz „Wnętrza mieszkalne i meble”

 

WNĘTRZA I MEBLE W STAROŻYTNOŚCI

Kultura mieszkania, jaka mogłaby odpowiadać wyobrażeniom współczesnego człowieka, zrodziła się w III tysiącleciu p.n.e. wraz z powstaniem pierwszych miejskich osiedli Sumerów i Egipcjan. W Europie panowały jeszcze wtedy stosunki wspólnoty pierwotnej.

W czasie, gdy powstawały potężne piramidy, kosztowne grobowce królów, większość rzemieślników i niewolników mieszkała w niskich chatach o płaskim dachu, głównie jednoizbowych. Składały się one przeważnie z sieni, dużego pomieszczenia mieszkalnego, sypialni i kuchni. W miastach te skromne domostwa sąsiadowały z bogatszymi domami urzędników państwowych i kupców. Te ostanie różniły się wielkością i typem , przybierając formy od małej świątyni z portykiem po kilkupiętrowy dom, z co najmniej siedemdziesięcioma pokojami.

Niestety o wyglądzie wnętrz z tego okresu niewiele wiadomo, gdyż podstawowym materiałem budowlanym była suszona cegła, materiał bardzo kruchy.

Znajomość mebli egipskich czerpiemy z dwóch źródeł: malowideł ściennych i autentycznych mebli pochodzących z grobowców. Świadczą one o wysokim poziomie wykonawstwa i bardzo wyrafinowanym smaku ludzi, do których należały.

W okresie tym dużą  wagę zwracano już na funkcjonalność mebli. Krzesła i łoża dostosowane były do proporcji człowieka, krzesła miały wygięte oparcia i wklęsłe deski siedzeniowe.

Egipcjanie wytwarzali cały szereg typów mebli.

Krzesło jako mebel służący do siedzenia powstało w Egipcie i miało formę krzesła składanego, taboretu lub krzesła z oparciem. Egipcjanie podnieśli również legowisko z zimnej, brudnej podłogi i wykształcili pierwszą formę łoża.

Łoże składało się z prostokątnej, drewnianej ramy i naciągniętych na nią skórzanych rzemieni lub sznurów. Łoża różniły się od krzeseł właściwie tylko rozmiarami.

Pozostałe meble w egipskim mieszkaniu były mniej ważne. Stoły i stojaki zeszły na dalszy plan. Znano 3 typy stołów: stół do pracy, stół jadalny i coś w rodzaju kredensu. Ważnym meblem w Egipcie była także skrzynia.

Elementy ornamentyki zdobiącej meble mają zawsze znaczenie symboliczne, np. uskrzydlona tarcza słoneczna, skarabeusz, wąż, sęp, lotos, palma, papirus.

Wyobraźcie sobie, ze Egipcjanie znali już prymitywną technologię fornirowania mebli. Pokrywali tańsze drewno wewnętrzne płytami z drewna szlachetniejszego. Szczególnie bogato zdobione meble posiadają dekoracje z kości słoniowej, masy perłowej, czy wykładzinę ze złota.

Egipcjanie lubili kolory zdecydowane. Używano pigmentów w podstawowych kolorach (czerwień, żółcień, błękit), a także pigmentu zielonego, białego i czarnego. Sufity malowano często na kolor ciemnoniebieski, podłogi były często zielone.

 

Przykłady mebli egipskich

577px-Examples_of_Egyptian_Furniture_in_the_British_Museum

EGIPT-Tut-Tron

EGIPT-Tut-Tron-2

Bibliografia:

John Pile „Historia wnętrz”

Gyula Kaesz „Meble stylowe”

Sigrid Hinz „Wnętrza mieszkalne i meble”

 

WNĘTRZA – PRADZIEJE

Coraz więcej ludzi interesuje się w naszych czasach kształtowaniem swego najbliższego otoczenia. Mieszkania, meble, piękne przedmioty użytkowe przyciągają powszechną uwagę.

Niewielu jednak jest świadomych tego, jak ludzie żyli w czasach dawniejszych, jaka jest  historia stylów, jakie są formy stylistyczne czasów dawniejszych.

Właśnie w tym miejscu, popierając się fachową literaturą, chciałabym poruszyć tematykę historii wnętrz i mebli.

 

Człowiek stworzył sobie domostwo na długo przedtem, zanim budowniczowie zaczęli wznosić domy, rzemieślnicy i artyści wyposażać wnętrza, a malarze przedstawiać je na obrazach. Początkowo ludzie chronili się w jaskiniach lub dołach wykopanych w ziemi.

Jaskinia jest już pierwszą prymitywną formą mieszkania. Człowiek posiadał wtedy tylko broń i sprzęty bardzo proste, nie znał potrzeby posiadania mebli. Malowidła na ścianach jaskiń są świadectwem użytkowania tych miejsc przez człowieka.

lascaux-67ad2d14161777b299a7408ba8e6bc4f[1]

jaskinia-0d000baa1fa2804cf3119a035ed89ce1[1]

zdjęcia: http://kopalniawiedzy.pl 

Opuściwszy swoje mieszkanie w jaskini, człowiek zaczął sam sporządzać sobie mieszkania. Plemiona łowców i zbieraczy mieszkały w namiotach ze skór zwierzęcych lub chatach zbudowanych z gałęzi.

indian-village-650[1]

making-camp[1]

zdjęcia: http://www.sonofthesouth.net

Dopiero kiedy zaczęto uprawiać ziemię i hodować bydło, co wymagało osiadłego trybu życia, powstał stabilny dom. Rozwinęły się takie typy jak szałas, ziemianka, jurta i w końcu budownictwo drewniane, które miało już kształt prawdziwego domu.

JURTA jest konstrukcją o ścianach z segmentów wykonanych z drewnianych żerdzi tworzących kratownicę połączoną pasmami skóry. Szkielet dachu tworzą ułożone koliście tyczki i dodatkowo wzmacniają dwa pionowe pale. Całą konstrukcję przykrywa się warstwami wojłoku i obwiązuje sznurem z włosia.

jurta21[1]

zdjęcia: http://users.atw.hu

Początkowo budowano głównie prostokątne, jednoizbowe domy z paleniskiem, otwartym przedsionkiem i dwuspadowym dachem. Z biegiem czasu oddzielono pomieszczenie kuchenne od mieszkalnego. Budowano z drewna, gliny, cegły i piasku.

img0027[1]

John Webber, „The Inside of a House in Nootka Sound.”

zdjęcie: http://beinecke.library.yale.edu

 

Z epoki wspólnoty pierwotnej nie zachowały się ani sprzęty, ani przedstawienia wnętrz. Pierwszymi meblami były skóry i maty, wydrążone kawałki drewna służyły za naczynia, a grubo ciosane kloce za siedziska i ławy.

 

Bibliografia:

John Pile „Historia wnętrz”

Gyula Kaesz „Meble stylowe”

Sigrid Hinz „Wnętrza mieszkalne i meble”